Nire istorio txikiak

Saturday, April 20, 2013

Udaberria

Iritsi da bai, udaberria. Urtaro alaia, ederra, polita, berdea, loreduna, usain gozokoa, jostaria, bustia bezain eguzkitsua, lainotua bezain argitsua.

Inguruan natura bor-bor daukagu, neguko lozorrotik askatu nahian, mendietan pagoari atera zaion hosto berriaren kolore berde argi liluragarriak adierazten duen moduan. Oraintxe dago natura puri-purian, neguko elur eta izotzak desagertu dira eta oparotasuna dakusagu aldamenean. Bizipoza eta alaitasuna dauzkagu aldamenean, guk ere bizitzeko gogo eta desio hori hartu eta disfrutatu dezagun!

Kanpora irtetzean, haizearen fereka freskoen laztanak negua joan dela esaten digu, eta inguruan dugunari begira egiteko gonbitea luzatu. Ederra dugu benetan udaberriaren etorrera. Hemen duzue hau ospatzeko kanta ezagun eta eder bat, Vivaldiren "Udaberria" hain zuzen ere:

Eta baita Beatles taldearen "Here comes the sun" bikaina ere, benetan kanta alai eta positiboa:

Hemen letra ingelesez eta beherago gaztelaniaz:

Here comes the sun
Here comes the sun, and I say
It's all right

Little darling, it's been a long cold lonely winter
Little darling, it feels like years since it's been here
Here comes the sun
Here comes the sun, and I say
It's all right

Little darling, the smiles returning to the faces
Little darling, it seems like years since it's been here
Here comes the sun
Here comes the sun, and I say
It's all right

Sun, sun, sun, here it comes
Sun, sun, sun, here it comes
Sun, sun, sun, here it comes
Sun, sun, sun, here it comes
Sun, sun, sun, here it comes

Little darling, I feel that ice is slowly melting
Little darling, it seems like years since it's been clear
Here comes the sun
Here comes the sun, and I say
It's all right

Here comes the sun
Here comes the sun, and I say
It's all right
It's all right

Ya viene el sol,
Ya viene el sol,
Y yo digo: está bien.

Pequeña ha sido un largo y frío invierno.
Pequeña, parece que hubieran pasado años
Desde que estuvo la última vez.

Ya viene el sol,
Ya viene el sol,
Y yo digo: está bien.

Pequeña, las sonrisas vuelven a los rostros.
Pequeña, parece que hubieran pasado años
Desde que estuvo la última vez.

Ya viene el sol,
Ya viene el sol,
Y yo digo: está bien.

Sol, sol, sol; aquí viene.
Sol, sol, sol; aquí viene.
Sol, sol, sol; aquí viene.

Pequeña, noto cómo el hielo va derritiéndose a poco.
Pequeña, parece que hubieran pasado años
Desde que estuvo despejado el cielo.

Sunday, April 14, 2013

14609

Atzoko mendi buelta ederraren ondoren, agujetak ditut hainbat lekutan: ipurdian, hankan...lepoa ere gorrituta daukat (eguzkiak indartsu jo zuen atzo), hanka azpian mina daukat eta burua ere atzoko sasi eta ezpel adarren arramastara batzuekin...

Hau irakurrita, esango dezue, merezi al du joatea mendira, holako leku zelebre eta bakartietan? Eta erantzuna da bai, bai eta bai. Bai horixe. Bai koanto. Bai noski. Bai eta beti bai. Hurrengo egunean gorputza nekatuta egoteak ere badu bere plazer sentsazioa, nekea dauka, baina nekatuta egote horrek bizirik gaudela adierazten du, eta gozada bat da.

Eguraldia bikaina atzokoan, eguzkia nagusi, Naparroa aldeko pagadietan oraindik hosto berria ez dago bistan (laister agertuko da bere kolore berde argi ederrarekin), eta belardi eta pagadi handietan barna ibili nintzen, Baztan aldeko belardi armonioso eta ederki zainduekin liluraturik.

Por zierto, 14609 izena du gaurko postak, eta zenbaki hori atzo bete nuen. Norbaitek asmatzen al du?

Gaurko kanta: Marearen "Corazón de mimbre". Kanta polita eta letra ere bai. Marea taldea, 1997. urtean sortu zen, abeslari eta taldeko lider den Kutxi Romerok kontatzen duen bezala taldeari buruzko biografian.

Oso talde berezia iruditzen zait, musika aldetik ez dute aparteko berrikuntzarik ekarri, baina bere rock gogor eta sinplea, eta letra gogor baina landuak oso gustoko ditut. Kutxi Romero da letra gehienen egilea, eta kanta hau, maitasunaren (eta bere amaieraren) inguruko kanta polita iruditzen zait. Etorriko dira oraindik gehiago, baditudalako talde honen gustoko kanta gehiago.

Letra:

Quieto parao, no te arrimes, ya son demasiados abriles
para tu amanecer desbocao, mejor que me olvides,
yo me quedo aquí a tender mi pena al sol
en la cuerda de tender desolación,
luego empezaré a coser tequieros en un papel
y a barrer el querer con los pelos de un pincel..

Y en cuanto acabó de zurcir las heridas de
las noches mal dormidas llegué yo
y le llené de flores el jergón para los dos,
sin espinas, de colores, que se rieguen
cuando llore y cuando no, las sulfatamos
con nuestro sudor,
y me confesó, cuando quieras arrancamos que
en las líneas de la mano lo leyó,
que se acabó el que la quemara el sol,
pero se asustó, ¡como te retumba el pecho!,
tranqui, solo es mi maltrecho corazón,
que se encabrita cuando oye tu voz, el muy cabrón

¿Qué coño le pasara que ya no sale a volar ?
¿tal vez le mojó las plumas el relente de la luna?
le volvió loca el sonío de las gotas de rocío
cuando empieza a clarear y aún no se ha dormío

Y me enamoró, aunque era un hada alada y
yo seguía siendo nada no importó,
eramos parte del mismo colchón
hasta que juró,"nos querremos mas que nadie
pa que no corra ni el aire entre tu y yo",
sentí que me iba faltando el calor,

Le hizo un trato al colchón, con su espuma se forró
el corazón, que anoche era de piedra y al alba era
de mimbre que se dobla antes que partirse...

Amaneció, la vi irse sonriendo, con lo puesto,
por la puerta del balcón, el pelo al viento
diciendome adiós, porque decidió que ya
estaba hasta las tetas de poetas de bragueta y revolcón,
de trovadores de contenedor.

Friday, March 22, 2013

ITALIA

Ia oporretan gaudela!!!!

Gaur hartu ditugu aste santuko opor "merezidisimoak". Eta gaur bertan, arratsaldean, motxilak hartu, bartulok, arropak eta hamabost egunerako bagoatz Italia aldera, mendira eta bizikletan ibiltzera.

Egia esan Italiak ez ninduen gehiegi erakartzen, bueno, Italiako Giroa ikusten nuenean telebistan paraje zoragarrik eta mendi bikainek ikusten ziren, baina hortik at, bertako jendeak atzeaka egiten zidan (egia esan ia inor ez nuen ezagutzen, baina telebistan ikusten zena eta gure buruan egindako esterotipoengatik, ez ziren nire gustokoak).

Orain 8 urte Dolomitetara joan ginen udan, mendian eta bizikletan ibiltzera, eta pasada bat izan zen! Ze mendi eder, paraje zoragarri, bailara lasai eta herri polit ikusi genituen. Eguraldia ere lagun izan genuen, eta oso gustora ibili ginen, parajeak ezagutu eta kirola eginez. Handik aurrera ordea, ezer gutxi, orain dela bi urterarte, aste santuan Toscanara joan ginenean.

Hura bidaia bikaina! Eguraldi hotza eta nahiko euritsua izan genuen arren, zazpi egun bizikletak hartu eta alforjekin Toscanako bailara zoragarrian barrena ibiltzea plazer hutsa izan zen. Nomada sentsazioa ere apartekoa, denda hartu eta egunero toki desberdinean lo egiten genuen, gure otorduak prestatu, solasaldi dotore bat egin eta lagun arte bikainean ibili ginen. Sekulako oroimen polita geratu zitzaidan hangoa, gainera bi gida oso jator eta alai izan genituen, aurrez gure lagunek Afrikan ezagututako italiar bikote artista bat, lagun handiak egin ginelarik. Montalcino, Volterra, Siena, Montepulciano...hiri gehienak mendixka pikoen gainean egoten ziren, amaigabezko itsaso berde ziruditen belardien zaindari moduan. Bizikletan gure artean sortu zen giroa izugarri ederra izanik, harrez gero italiar bikote honekin beste pare bat aldiz egon garela, bat Euskal Herrian eta bestea iazko aste santuetan, Provenzan, han ere bizikletaz itzuli eder bat egin genuelarik.

Eta orain, Italiara goaz berriro, lehenik mendira, Milano inguruko mendi elurtuetara, eta ondoren Trentino aldera, Dolomita aldeko bailara eta mendietan ibiltzera, hotza pasatuko dugun kezka dugunez, arropa ugari eramatekotan gabiltza, ea maletan sartzen zaigun den.

Itzuleran kontu gehiago. Orain, Italiako kanta pare bat uzten dizkizuet (ziur abestuko ditugula han gabiltzanean):

"Bella ciao", Banda Bassottik abestuta. Berez kanta, II Mundu Gerrako italiar abesti bat da, agur irudi bat irudikatzen duela dirudi.

Hemen letra euskaraz:

Goiz batean jaiki nintzen